X
تبلیغات
اینجا انسانی سخن می گوید...

اینجا انسانی سخن می گوید...

آدمي در عالم خاكي نمي آيد به دست عالمي ديگر ببايد ساخت و ز نو آدمي

پاسخی به یک نظر

با سلام و درود

با توجه به خداحافظی از این وبلاگ قصد پست گذاشتن نداشتم اما همیشه به نظزات مراجعه می کنم و انها را می خوانم دوست ناشناسی پیغامی فرستادند و درآن از کرد بودن بنده بیزاری نمودند..!!!

دوست دارم دلیل بیزاری و تنفر ایشان را بدانم و اگر دلیل موجهی دارد در مقام پاسخ گویی خواهم بود امیدوارم روزی به این سایت مراجعه کند و با درج ایمیلی یا نشانی بتوانم جواب ادعاهای ایشان را بدهم.

با تشکر

+ نوشته شده در  ساعت 7 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

یک روز بارانی در خیابونای ته ...ران

همه با یار خوش و من به غم یار خوشم...

سخت حالیست ولی من به همین حال خوشم...

با سلام؛

این روزا آسمان تهران عجیب هوای گریه داره!!چهار روزه همین جوری و یک بند بارون میاد که تو هفت سالی که اینجا زندگی کرده ام هچین چیزی رو تا حالا ندیدم

انگار رحمت الهی این بار شامل حال ما شد که همه ی عقده های این چند ساله رو دور بریزیم...

اما از رانندگی تهرانی ها هرچی بگم کم گفته ام...در هوای بارونی و سرد اینقد بد رانندگی می کنند که دلم برای مسافرانی که پول دربستی نداشتن می سوخت و راننده ی تاکسی که انگار فراموش کرده واسه چی تاکسی خریده موقع بارون یاد قسط و مشکلات مالی و هزار خرج ریز و درشت میوفته اونوقت فیلش یاد هندوستان می کنه که همش دربستی بگیره!!!و این وسط تنها کلاهی می مونه که سر مسافر بی پول میره.البته همه ی مسافرا بی پولم نیستند بلکه پول زور و دربستی نمیدن وقتی که مسیرشون نزدیکه و اونام دوست دارن با چند تا از همشهریهاشون سوار بشن...

یه موتوری زیر پامونه که باهاش اینور اونور میریم اما امان از رانندگی تو خیابونای تهران با این راننده های صبورشون!!!وقتی به دست انداز می رسم که آب توش جمع شده ماشین بغلیم چراغ نور بالا میده که برو کنار من میخوام برم و میذارم بره اما پاداشی که واسه این کار بهم تعلق میگیره یک تشت آب کثیف با مخلفات که دست پخت همین شهروندانه نصیب من و لباسام میشه...و البته فحش ماشین پشت سری که بوق میزنه زود برو!!!نمی دونم خدائیش این ماشین خارجی ها چه حسی تو بارون داره که با رانندگیش تو این دردندشت میخوان کلاس بذارن؟؟؟اونم منم که حواسم به پیرزنی است که میخواد از عرض جاده عبور بکنه و منم سرعتمو کم میکنم که هم بهش راه بدم و هم مثل بعضیها واسش یادگاری نذارم....

واقعا ته ... رانه یعنی تا تهش یک نفس بران و به کسی امون نده...فک کنم این آبشخور فکری تحلیل رفتارهای شهروندان تهرانی هنگام رانندگی در روزای بارونیست...((قابل توجه علمای جامعه شناسی!!!))

حالا هم استاد بگه آقای احمدی شما چرا دیر میاین سر کلاس و چرا لباساتون گلی شده؟تاکسی نبود سوار می شدین بهتر بود؟؟؟؟!!!!

این تازه گل بود حالا سبزه شم بگم اونم وقتی موتورو خواستم پارک کنم میخواستم ببرمش داخل حیاط دانشکده یه پارکینگ کوچک هست که مال موتور کارمندا و وسائل خرت و پرته...علامت دادم به نگهبان دیدم با کمال آرامش در این سرما داخل اتاق خویش بر روی صندلی چرم اعلا جلوس فرموده اند و با یک دست لیوان شیشه ای پر از چای داغ احمد!!! را نگه داشتند مبادا ریختن قطره ای از این شراب گوارای زندگی خاطر ایشان را مکدر کند و با دست دیگر سیگنالهایی را ارسال می فرمائیند که چندان زیبا نیست و از بیان این حرکات پوپولیستیشان شرمزارم...

این تازه نگهبانمونه بمیرم براش که چقد زحمت می کشه!!!پس وای به حال کارمندا و مسئولاش...

دیشب آشغالا رو بردو دم کوچه ماشین آشغال ببردش تو این بارون شدید ساعت ده و نیم شب چند تا هموطن ما داشتن آّشغالای پست مدرنیسم ما رو جمع می کردن و گله ای هم نداشتند دلم براشون سوخت و از خودم شرمگین...

واقعا بعضی ها چقدر هم توقع دارند؟؟؟

کاش یاد بگیریم اگه بهم کمک نمیکنیم حداقل به خویش کمک کنیم و به خود احترام بذاریم حداقلش اینه که مردم هم به ما احترام میزارن...بخدا سخت نیست...!!!

+ نوشته شده در  ساعت 9 قبل از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

در ...

 

در بی عشق آباد
هیچ مگوی
لهجه ی عشق
غربتی بودنت را
فریاد می زند!

+ نوشته شده در  ساعت 3 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

نظری به عنوان وبلاگم...

با سلام خدمت همگی عزیزان دیجیتالی!!!

اولین نظری که به تغییر نام وبلاگم داده شد از یک دوست ندیده بود که بیان فرمودند: "میشه لطف کنی منظورتو از انسان بگی؟؟؟؟؟
یعنی چی که اینجا انسان سخن می گوید؟؟
انسان کجاست؟؟؟اصلا چیه؟؟؟چرا من هیچوقتتو این دنیا یه انسان نمیبینم؟؟؟"

 

در جواب دلنشوته های خودم رو می نویسم و قصد توجیه ندارم زیرا هر چه باشد منم یک انسانم و کسی نمی تواند بر این عقیده ام خرده بگیرد...

هرکسی از ظن خود شد یار من....از درون من نجست اسرار من

آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست عالمی دیگر بباید ساخت وزنو آدمی

اهل اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست رهروی باید جهان سوزی نه خامی بی غمی

هرکسی برای خودش یک افسانه دارد و بالطبع بهانه ای...

در روزگاری زندگی می کنیم که سخن از هستیست نه چیستی

همینکه ابراز وجود کنیم یعنی انسانیم

سرشت انسان را با درد و رنج آفریدند و چنین حکم کردند که باید رنج بکشی

و این رنج است

همه ی ما در مسیر زندگی سختی ها و رنجهایی را می کشیم و در پی ساختن زندگی و رسیدن به خوشبختی هستیم غافل از اینکه مسیری که طی کرده ایم همان خوشبختی است و من چه خوشبختم که به چنین درکی رسیده ام

شاید من فردا نباشم و زیر خاک سرد به خواب ابدی بروم

امروز را به زنده بودن می گذرانیم تا در تنهایی فردا فراموشمان نکنند...

اگر نمی توانیم نقش های ساختگی را خوب ایفا کنیم می توانیم نقش طبیعی خود ار بازی کنیم و این همان انسانیت است...

بیزارم از ادعا و ادا درآوردن...

بیزارم از تملق و چاپلوسی...

بیزارم از سرخم کردن جلوی بار ستم و ظلم و تزویر...

بیزارم از بیزار بودن ها...

کاش همه ی مردم دانه های دلشان پیدا بود و می فهیم ضدیت اضداد کدام است؟؟؟

اینطور می توانستیم قضاوت کنیم چه اینکه امروزه قضاوت سخت ترین و بلکه نشدنی ترین کار دنیاست...

دوس دارم نظر شما دوستان عزیز را بدانم و باهم در این بحث شریک شویم...

عشق فقط معشوق نیست...گاهی دلتنگی تو را تا جایی می برد که عاشق زمان از دست رفته شوی همچون دلتنگی بغل کردن یک خارپشت یا بوئیدن یک گل وحشی در کویر بی انتهای ماشینی و مدرنیته...

سپاس

+ نوشته شده در  ساعت 3 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

بازگشت به آرزوها...

با سلامی تقدیم به همراهان ندیده ام؛

از اینکه مدتی طولانی نتوانستم وبنوشتی از خود در دنیای دیجیتال به یادگار بگذارم به دلیل دلمشغولی های روزمره و فکری بود.

اکنون در دانشکده ی ادبیات دانشگاه تهران اولین پستم در سال تحصیلی جدید رو می نویسم.بعد از طی دورانی سخت و جانکاه به سرزمین آرزوهایم بازگشتم که البته قیمت زیادی برای آن پرداختم.

" زندگی هندسه ی یکسان نفسهاست،هر کجا هستم باشم؛آسمان مال من است

هوا...زمین...عشق مال من است...

هر کجا هستی آسمانت آبی...

دلت از غصه ی دنیا خالی... "

اسم وبلاگمو به " اینجا انسانی سخن می گوید " تغییر دادم ، باشد که از دردهای بی درمان انسان و انسانیت سخن بگوئیم حداقل فایده اش این است که اگر درمانی برای آن نمی یابیم بیان درد که کرده ایم...

"امید برای کسی که جز امید کسی ندارد...امید است..." زیرا " شعله ی یک شمع با خاموش شدن شمع دیگری ، خاموش نمی شود..."

+ نوشته شده در  ساعت 1 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

بگذار...

بر کدام جنازه زار مي‌زند اين ساز؟
بر جنازه ي کدام مرده‌ي پنهان مي‌گريد اين ساز بی ‌زمان؟
در کدام غار
بر کدام تاريخ می ‌مويد اين سيم و پنجه‌ي نادان؟

بگذار برخيزد مردم  بي‌لبخند
بگذار برخيزد!

زاری در باغچه بس تلخ است
زاری بر چشمه‌ی صافي
زاری بر لقاح شکوفه بس تلخ است
زاری بر شراع بلند نسيم
زاری بر سپيدار سبزبالا بس تلخ است.

بر برکه‌ی لاجوردين ماهي و باد چه مي‌کند اين مديحه‌گوی تباهی؟
مطرب گورخانه به‌شهر اندر چه می‌کند
زير دريچه‌های بی‌گناهی؟


بگذار برخيزد مردم بی ‌لبخند
بگذار برخيزد!
___________________________

از "در آستانه" شاملو

+ نوشته شده در  ساعت 8 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

من آن گلبرگ مغرورم...

 

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی

ولی با خفت و خواری پی شبنم نمی گردم

ـ*ـ*ـ*ـ*ـ*ـ*ـ

+ نوشته شده در  ساعت 9 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

مهر مادری


My mom only had one eye. I hated her… she was such an embarrassment
مادر من فقط یک چشم داشت. من از اون متنفر بودم … اون همیشه مایه خجالت من بود

She cooked for students & teachers to support the family
اون برای امرار معاش خانواده برای معلم ها و بچه مدرسه ای ها غذا می پخت

There was this one day during elementary school where my mom came to say hello to meہہ
یک روز اون اومده بود دم در مدرسه که به من سلام کنه و منو با خود به خونه ببره

I was so embarrassed. How could she do this to me
خیلی خجالت کشیدم. آخه اون چطور تونست این کار رو بامن بکنه ؟

I ignored her, threw her a hateful look and ran out
به روی خودم نیاوردم، فقط با تنفر بهش یه نگاه کردم و فورا از اونجا دور شدم

The next day at school one of my classmates said, EEEE, your mom only has one eye
روز بعد یکی از همکلاسی ها منو مسخره کرد و گفت، هووو، مامان تو فقط یک چشم داره!

I wanted to bury myself. I also wanted my mom to just disappear
فقط دلم میخواست یک جوری خودم رو گم و گور کنم.
کاش زمین دهن وا میکرد و منو ، کاش مادرم یه جوری گم و گور میشد

So I confronted her that day and said
If you’re only gonna make me a laughing stock, why don’t you just die
روز بعد بهش گفتم، اگه واقعا میخوای منو شاد و خوشحال کنی چرا نمی میری ؟!!!

My mom did not respond
اون هیچ جوابی نداد….

I didn’t even stop to think for a second about what I had said, because I was full of anger
حتی یک لحظه هم راجع به حرفی که زدم فکر نکردم، چون خیلی عصبانی بودم.

I was oblivious to her feelings
احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت

I wanted out of that house, and have nothing to do with her
دلم میخواست از اون خونه برم و دیگه هیچ کاری با اون نداشته باشم

So I studied real hard, got a chance to go to Singapore to study
سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم

Then, I got married, I bought a house of my own, I had kids of my own
اونجا ازدواج کردم، واسه خودم خونه خریدم، زن و بچه و زندگی

I was happy with my life, my kids and the comforts
از زندگی، بچه ها و آسایشی که داشتم خوشحال بودم

Then one day, my mother came to visit me
تا اینکه یه روز مادرم اومد به دیدن من

She hadn’t seen me in years and she didn’t even meet her grandchildren
اون سالها منو ندیده بود و همینطور نوه هاشو

When she stood by the door, my children laughed at her
and I yelled at her for coming over uninvited
وقتی ایستاده بود دم در، بچه ها به اون خندیدند
و من سرش داد کشیدم که چرا خودش رو دعوت کرده که بیاد اینجا اونم بی خبر

I screamed at her, How dare you come to my house and scare my children
GET OUT OF HERE! NOW
سرش داد زدم، چطور جرات کردی بیای به خونه من و بچه ها رو بترسونی؟!
گم شو از اینجا! همین حالا

And to this, my mother quietly answered, Oh, I’m so sorry.
I may have gotten the wrong address, and she disappeared out of sight
اون به آرامی جواب داد، اوه خیلی معذرت میخوام.
مثل اینکه آدرس رو عوضی اومدم، و بعد فورا رفت و از نظر ناپدید شد

One day, a letter regarding a school reunion came to my house in Singapore
یک روز، یک دعوت نامه اومد در خونه من در سنگاپور
برای شرکت در جشن تجدید دیدار دانش آموزان مدرسه

So I lied to my wife that I was going on a business trip
ولی من به همسرم به دروغ گفتم که به یک سفر کاری میرم

After the reunion, I went to the old shack just out of curiosity
بعد از مراسم، رفتم به اون کلبه قدیمی خودمون البته فقط از روی کنجکاوی

My neighbors said that she is died
همسایه ها گفتن که اون مرده

I did not shed a single tear
ولی من حتی یک قطره اشک هم نریختم

They handed me a letter that she had wanted me to have
اونا یک نامه به من دادند که اون ازشون خواسته بود که به من بدن

My dearest son, I think of you all the time
I’m sorry that I came to Singapore and scared your children
ای عزیزترین پسر من، من همیشه به فکر تو بوده ام.
منو ببخش که به خونت تو سنگاپور اومدم و بچه ها تو ترسوندم

I was so glad when I heard you were coming for the reunion
خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میای اینجا

But I may not be able to even get out of bed to see you
ولی من ممکنه که نتونم از جام بلند شم که بیام تو رو ببینم

I’m sorry that I was a constant embarrassment to you when you were growing up
وقتی داشتی بزرگ میشدی از اینکه دائم باعث خجالت تو شدم خیلی متاسفم

You see … when you were very little, you got into an accident, and lost your eye
آخه میدونی … وقتی تو خیلی کوچیک بودی، تو یه تصادف، یک چشمت رو از دست دادی

As a mother, I couldn’t stand watching you having to grow up with one eye
به عنوان یک مادر، نمی تونستم تحمل کنم و ببینم که تو داری بزرگ میشی با یک چشم

So I gave you mine
بنابراین چشم خودم رو دادم به تو

I was so proud of my son who was seeing a whole new world for me in my place with that eye
برای من اقتخار بود که پسرم میتونست با اون چشم به جای من دنیای جدید رو بطور کامل ببینه

With my love to you
با همه عشق و علاقه من به تو

Your’s Mother
مادرت
+ نوشته شده در  ساعت 2 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

یک مناظره ی شعری زیبا...

یه مناظره ی شعری زیبا از سه تن از شاعران در مورد یک شعر که برایم جالب بود و آن را برایتان گذاشتم ، امیدوارم خوشتان بیاید:

شعر اول رو حمید مصدق گفته بوده که فکر کنم همه خوندن یا شنیدن :


تو به من خنديدي و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلود به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز،
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت


بعدها فروغ فرخزاد اومده و جواب حمید مصدق رو اینجوری داده:


من به تو خنديدم
چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه ی همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك
لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت: برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد
گريه تلخ تو را
و من رفتم و هنوز
سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت

و از اونا جالب تر واسه من جوابیه که یه شاعر جوون به اسم جواد نوروزی بعد از سالها به این دو تا شاعر داده


دخترک خندید و
پسرک ماتش برد !
که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده
باغبان از پی او تند دوید
به خیالش می خواست،
حرمت باغچه و دختر کم سالش را
از پسر پس گیرد !
غضب آلود به او غیظی کرد !
این وسط من بودم،
سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
من که پیغمبر عشقی معصوم،
بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
و لب و دندان ِ
تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
و به خاک افتادم
چون رسولی ناکام !
هر دو را بغض ربود...
دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
" او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
" مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "
سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !
عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !
جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،
همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:
این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت

+ نوشته شده در  ساعت 1 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

تبریک سال نو

چه ره نگینه چه نه خشینه به هاری

به راستی وه ک به هه شته کورده واری

*.

ساقیا آمدن عید مبارک بادت

وان مواعید که کردی مرواد از یادت

*.*

نه وروز بلیسه ی به رزی رزگاری

ئاگری سووری نیو کورده واری

هیوای شه کاوه ی ئالای یه کجاری

له سه ر قه ندیلی سه ربه رز و دیاری

پیروز بی له تو و نیشتمانه که ت

له هه ست و سوزی و ئاگردانه که ت

*.*.*

با سلام و سپاس ؛

با تاخیر ، سال نو رو به همگی دوستان و شما عزیزان تبریک و تهنیت میگم و آرزو کردم که در سالی که می آید انسانیت بر انسانیت حکم براند و مریضی و علیلی ریشه کن شود و سواد . دانش برای همه سودمند باشد و آزادی و آزادی خواهی منشور همه ی اعمال ما باشد و کبوتران صلح جای سفیران جنگ و آتش افروزی را در جای جای این گیتی دل فریب را بگیرند...

از دوستانی که جویای احوال این حقیر بودن ، کمال امتنان و شرمساری دارم به دلیل مشغله های زیاد درسی و کاری ، دسترسی به وب برایم مقدور نبود.

وقت تحویل سال ساعت 2:50 بامداد بیرون بودن و با صدای توپ ، تانک ، موشک کروز ، بمب هسته ای و فشفشه به یاد این ضرب المثل افتادم که میگه "سالی که نکوست از بهارش پیداست " و شاید آرزوهایم رنگ کهنگی بر خود بگیرند....چنین مبادا.

سپاس

+ نوشته شده در  ساعت 11 قبل از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

تنهایی...

تنهایی

این واژه را بلندترین شاخه ی درخت خوب می فهمد...!!!

شکر خدا امتحانات تمومید و رفت پی کارش..!

معدل الف ولی خیلی اذیت شدم

مریضی شدید ، بی خوابگاهی و لطف استادا !!! همه دست به دست هم دادن تا معدل 20 نشم

ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند

تا تو باشی و دیگر از این غلطا نکنی فواد!!!

حال کردید؟ الان فی البداهه نوشتم!!!


الان دیگه تنهای تنهای شدیم نه رفیقی نه شفیقی هیچی هیچ...

فقط نظر و لطف شما دوستان خوبم بود که وادارم کرد به احترام شما هرچند هم که شده چند خطی بنویسم که بفهمید زنده ام...!!!


لامارتین شاعر فرانسوی میگه:

تو رو دوست دارم بدون انکه دلیلشو بدونم ، محبتی که علت داشته باشد یا احترام است یا ریا...!!!

فعلا...

 


درد غریبیست "تنهایی" و بی کسی ، امان از دلی که دلبر ندارد


+ نوشته شده در  ساعت 4 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

شبی از پشت یک تنهائی ...

شبی از پشت یک تنهایی نمناک وبارانی , تورا با لهجه گل های نیلوفر صدا کردم.

تمام شب را برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.

پس ازیک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تورا از بین گلهایی که

در تنهاییم رویید, جدا کردم.

وتو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:

دلم حیران وسرگردان چشمانی است رویائی..

ومن برای دیدن زیبای آن چشم , تورادردشتی از تنهایی وحسرت رها کردم.

همین بود آخرین حرفت....؟

ومن بعد از عبور تلخ وغمگینت ...

حریم چشمهایم رابرروی اشکی از جنس غروب ساکن ونارنجی خورشید وا کردم.

نمیدانم چرا رفتی؟

نمیدانم چرا؟ شاید خطا کردم.. وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی ,

نمیدانم کجا,تاکی , برای چه؟

وبعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت ,

وبعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد.

وگنجشکی که هرروز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمیداشت,

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد..

وبعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود, وبعد از رفتنت انگار کسی حس کرد ,

که من بی تو تمام هستی ام را از دست خواهم داد.

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد ,وبعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد. کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد, ومن با آنکه میدانم هرگز یادمن را با عبور خود نخواهی کرد,

هنوز آشفته چشمان زیبای توام...

برگرد!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد,

وبعد از این همه طوفان ووهم وپرسش وتردید,

کسی از پشت قاب پنجرا آرام وزیبا گفت:

توهم در پاسخ این بی وفایی ها بگو,در راه عشق وانتخاب آن خطا کردم.

ومن در حالتی مابین اشک وحسرت وتردید کنار انتظاری که بدون پاسخ و دست من واوج

پاییزی ترین ویرانی یک دل میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمیدانم چرا؟

شاید به رسم عادت وپروانگی مان

بازبرای شادی وخوشبختی باغ قشنگ

آرزوهایت دعا کردم.....

+ نوشته شده در  ساعت 11 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

چه کسی می گوید؟

چه کسی میگوید که گرانی اینجاست

دوره ارزانیست...

چه شرافت ارزان

تن عریان ارزان

و دروغ از همه چی ارزانتر....!

آبرو قیمت یک تکه نان...

و چه تخفیف بزرگی خورده است

قیمت هر انسان . . .

+ نوشته شده در  ساعت 4 قبل از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

بودا و فاحشه


بودا به دهی سفر كرد . زنی كه مجذوب سخنان او شده بود از بودا خواست تا مهمان وی باشد . بودا پذیرفت و مهیای رفتن به خانه‌ی زن شد . كدخدای دهكده هراسان خود را به بودا رسانید و گفت : «این زن، هرزه است به خانه‌ی او نروید » بودا به كدخدا گفت : «یكی از دستانت را به من بده» كدخدا تعجب كرد و یكی از دستانش
را در دستان بودا گذاشت . آنگاه بودا گفت : «حالا كف بزن» كدخدا بیشتر تعجب كرد و گفت: « هیچ كس نمی‌تواند با یك دست كف بزند»
بودا لبخندی زد و پاسخ داد : «هیچ زنی نیز نمی تواند به تنهایی بد و هرزه باشد، مگر این كه مردان دهكده نیز هرزه باشند . بنابراین مردان و پول‌هایشان است كه از این زن، زنی هرزه ساخته‌اند .»
+ نوشته شده در  ساعت 4 قبل از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

الفبای غربت...

غربت را

حتما نباید لای الفبای شهری غریب بیابی

یا جایی

پشت لحظه های آشنا

همین که

عزیزت نگاهش را به دیگری تعارف کند

کافیست

تا تو غریب شوی !!!!!!

+ نوشته شده در  ساعت 4 قبل از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

کلاغهای تبریز...!

کلاغهای تبریز...!


*در این شهر صدای پای مردمی است که همچنان تو را دوست دارن ، طناب دار تو را می بافند..!!!*

صدای کلاغهایی که شیون کنان ، در محیط مقدس دانشگاه ، سرود بی مهری روزگار رامی سرائند تا سنگ بی خردان ارکستر بی نظیرشان را پراکنده سازد و غافلند که سنگها را که نه ، اندک خرد خویش را به سوی تاریکی پرتاب می کنند...

روزگار مهر و فسون نه آنچنان نامرد است که ارکستر طبیعت را از هم بپاشد و نه آنچنان بی رحم است که خرد و دانش بی عمل را در دامان دانشگاه به امانت نگه دارد ، بلکه ی آن را به سوی تاریکی و عدم هدایت میکند که این جز سرنوشتی محتوم برای دانش بی عمل همانند زنبور بی عسل نیست...


-----------------------------------

خوابگاه دانشگاه تبریز به میدانی برای تمرین ارکستر سرود بی وفایی روزگار کلاغها تبدیل شده است...

سنگ *دانشجویان* به سمت آنها را نشانه ای از پرتاب دانش بی عمل به سوی تاریکی می دانم...

+ نوشته شده در  ساعت 1 قبل از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

آواز...

آواز عاشقانه ی مادر در گلو شکست
حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند
تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گریه های عقده گشا در گلو شکست

ای داد، کس به داغ دل باغ، دل نداد
ای وای، های های عزا در گلو شکست

آن روزها ی خوب که دیدیم، خواب بود
خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

«بادا» مباد گشت و «مبادا»‌به باد رفت
«آیا» ز یاد رفت و «چرا» در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم
بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست

+ نوشته شده در  ساعت 8 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

حالمان بد کم غم می خوریم...



حالمان بد نیست کم غم میخوریم

کم که نه هر روز کم کم میخوریم

آب میخواهم سرابم میدهند

عشق می ورزم عذابم میدهند

خود نمیدانم کجا رفتم به خواب

از چه بیدارم نکردی آفتاب

خنجری بر قلب بیمارم زدند

بیگناهی بودم و دارم زدند

سنگ را بستند و سگ آزاد شد

یک شب داد آمد و بیداد شد

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام

تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

عشق اگر این است مرتد میشوم

خوب اگر این است من بد میشوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است

کافرم دیگر مسلمانی بس است

در عیان خلق سردرگم شدم

عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد از این با بی کسی خو میکنم

هر چه در دل داشتم رو میکنم

من نمیگویم دگر گفتن بس است

گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شیرین شاد باش

دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

نیستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم بت پرستم بت پرست

بت پرستم بت پرستی کار ماست

چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چون لب تر میکنم

طالعم شوم است باور میکنم

من که با دریا تلاطم کرده ام

راه دریا را چرا گم کرده ام

قفل غم بر درب سلولم مزن

من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمیگویم که خاموشم مکن

lمن نمیگویم فراموشم مکن

من نمیگویم که با من یار باش

من نمیگویم مرا غمخوار باش

آه...در شهر شما یاری نبود

قصه هایم را خریداری نبود 

وای... رسم شهرتان بیداد بود

شهرتان از خون ما آباد بود

از در و دیوارتان خون میچکد

خون من فرهاد مجنون میچکد

خسته ام از قصه های شومتان

خسته ام از همدر دی مسمومتان

این همه خنجر دل کس خون نشد؟

این همه لیلی کس مجنون نشد؟

آسمان خالی شد از فریادتان

بیستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پیشه ام

گویی از فرهاد دارد ریشه ام

عشق از من دور و پایم لنگ بود

قیمتش بسیار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود

تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچ کس فکر ما را کرد ؟ نه

فکر دست تنگ ما را کرد؟ نه

هیچ کس از حال ما پرسید؟نه

هیچ کس اندوه ما را دید؟نه

هیچ کیس اشکی برای ما نریخت

هر که با ما بود از ما میگریخت

چند روزیست که حالم دیدنی است

حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر روی زمین زل میزنم

گاه بر حافظ تفال میزنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت

یک غزل امد که حالم را گرفت

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

+ نوشته شده در  ساعت 0 قبل از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

یادمان باشد..

یادمان باشد از امروز جفایی نکنیم
گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم

خود بتازیم به هر درد که از دوست رسد

بهر بهبود ولی فکر دوایی نکنیم

جای پرداخت به خود بر دگران اندیشیم

شکوه از غیر خطا هست،خطایی نکنیم

یاور خویش بدانیم خدایاران را

جز به یاران خدا دوست وفایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

گر که دلتنگ از این فصل غریبانه شدیم

تا بهاران نرسیده ست هوایی نکنیم

گله هرگز نبود شیوه ی دلسوختگان

با غم خویش بسازیم و شفایی نکنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم

و به هنگام نیایش سر سجاده ی عشق

جز برای دل محبوب دعایی نکنیم

مهربانی صفت بارز عشاق خداست

یادمان باشد از این کار ابایی نکنیم
+ نوشته شده در  ساعت 9 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

تفاوت کشورهای پیشرفته و عقب مانده...

تفاوت کشورهای پیشرفته و عقب مانده...


شاید که عمل کنیم:


تفاوت کشورهای پیشرفته و عقب مانده، تفاوت قدمت آنها نیست.
برای مثال کشور مصر بیش از 3000 سال تاریخ مکتوب دارد و عقب مانده است!
اما کشورهای جدیدی مانند کانادا، نیوزیلند، استرالیا که 150 سال پیش وضعیت قابل توجهی نداشتند، اکنون کشورهایی توسعه‌یافته و پیشرفته هستند
تفاوت کشورهای عقب مانده و پیشرفته در میزان منابع طبیعی قابل استحصال آنها هم نیست.
ژاپن کشوری است که سرزمین بسیار محدودی دارد که 80 درصد آن کوه‌هایی است که مناسب کشاورزی و دامداری نیست اما دومین اقتصاد قدرتمند جهان پس از آمریکا را دارد. این کشور مانند یک کارخانه پهناور و شناوری می‌باشد که مواد خام را از همه جهان وارد کرده و به صورت محصولات پیشرفته صادر می‌کند.
مثال بعدی سویس است. کشوری که اصلاً کاکائو در آن به عمل نمی‌آید اما بهترین شکلات‌های جهان را تولید و صادر می‌کند. در سرزمین کوچک و سرد سویس که تنها در چهار ماه سال می‌توان کشاورزی و دامداری انجام داد، بهترین لبنیات (پنیر) دنیا تولید می‌شود.
افراد تحصیل‌کرده‌ای که از کشورهای پیشرفته با همتایان خود در کشورهای عقب مانده برخورد دارند برای ما مشخص می‌کنند که سطح هوش و فهم نیز تفاوت قابل توجهی در این میان ندارد.
نژاد و رنگ پوست نیز مهم نیستند. زیرا مهاجرانی که در کشور خود برچسب تنبلی می‌گیرند، در کشورهای اروپایی به نیروهای مولد تبدیل می‌شوند.


پس تفاوت در چیست؟

تفاوت در رفتارهای است که در طول سال‌ها فرهنگ نام گرفته است.
وقتی که رفتارهای مردم کشورهای پیشرفته و توسعه یافته را تحلیل می‌کنیم، متوجه می‌شویم که اکثریت آنها از اصول زیر در زندگی خود پیروی می‌کنند:


1. اخلاق به عنوان اصل پایه
2. وحدت
3. مسئولیت پذیری
4. احترام به قانون و مقررات
5. احترام به حقوق شهروندان دیگر
6. عشق به کار
7. تحمل سختی‌ها به منظور سرمایه‌گذاری روی آینده
8. میل به ارائه کارهای برتر و فوق‌العاده
9. نظم‌پذیری
اما در کشورهای عقب مانده تنها عده قلیلی از مردم از این اصول پیروی می‌کنند.




ما ایرانیان عقب مانده هستیم نه به این خاطر که منابع طبیعی نداریم یا اینکه طبیعت نسبت به ما بیرحم بوده‌است.
ما عقب مانده هستیم برای اینکه رفتارمان چنین سبب شده‌است.
ما برای آموختن و رعایت اصول فوق فاقد اهتمام لازم هستیم.


اگر شما این مقاله را برای دیگران نفرستید:


اتفاقی برای شما نمی‌افتد،
گربه شما نمی‌میرد،
از محل کارتان اخراج نمی‌شوید،
هفت سال بدبختی بر سرتان آوار نمی‌شود
و مریض هم نخواهید شد.

+ نوشته شده در  ساعت 4 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

چرا عشق...؟

در پاسخ به نظری دوستی که کار من را توصیف عشق بیان فرمودند حرفهای زیر را برای شما نوشته ام و خوشحال میشوم که سخنان و آرای شما را در این باره بخوانم

من عشق را توصیف نمی کنم

عشق بسان روح است که همه درباره اش حرف می زنند اما کمتر کسی آن را دیده است...


کار من نیست شناسایی گل سرخ

کار من اینست که در راز گل سرخ شناور باشیم ....


از زاویه ی دید خودم به قضایا می نگرم عشق هم یکی از این قضایا است..

حقیقت ( و نه واقعیت ) را آنطور که هست به تصویر می کشم

همیشه در لابلای واقعیت به نشانه هایی بر می خوریم که همان حقیقت است

اعتقاد دارم بست فرهنگی در جوامع باعث بروز تشتت آرا و کج روی می شود
عدم تربیت صحیح عاطفی جوامع شرقی ، باعث شده که در مسئله ی عشق با یک نوع ظلم و جنایت نسبت به خودمان و دیگران شاهد باشیم
خیلیها رو میشناسم که ادعای عاشقی دارند اما هر بار با یکی می گردند هم دختر و هم پسرا از این جور آدما دارند..

خیلیا رو می شناسم که عاشق هم هستند اما بعد از رسیدن به قول خودشان می فهمند دنیا فقط عشق نیست و پشیمان می شوند و دنبال راهی هستند که ازاین روز مرگی رهایی یابند و عقیده شان بر این است که عشق با عشق از بین می رود

ناپلئون بناپارت می گوید ازدواج همیشه به عشق پایان داده است

و یا خیلیا هستند که واقعا عاشقند اما اظهار عشق پیش معشوق را یاد نگرفته اند...

چون بر این پندارند که عشق اگر بیان شود دیگر عشق نیست هوس است و یا باور بر ترسی خودساخته دارند که دیواری بین خود و عشقشان می کشند و به بهانه ی غرور و شرم و حیا از ابراز مکنونات قلبی خویش عاجزند و این خودآزاری است...

زندگی بدون عشق همچون پیتزا بدون سس است


بست فرهنگی نیز دلیلی است بر صحت این ادعا...

امروزه یکی از دلایل رفتن به دانشگاه ، تجربه ی چیزهایی هست که در عالم نوجوانی گناه به شمار می آید...
تجربه ای که عادت کره ایم تجربه اش کنیم
بهای تجربه را با تجربه می پردازیم و غافلیم که زمان بر نمی گردد و برای چیزهایی که بیهوده بزرگش کردیم و یا بیهوده کوچکش کردیم و هیچ وقت یاد نگرفتیم با روش درستش برخورد کنیم ،بهای زیادی حتی به قیمت یک عمر می پردازیم
عدم تربیت صحیح عاطفی در خانواده های ما باعث می شود فرد به هم سن و سالان خویش پناه ببرد و ناغافل به کسی اعتماد می کنند که برای این تجربه ، تجربه پرداخته است و او را الگوی خویش می کنند و خود نیز به تجربه ای تبدیل می شوند و این دور همچنان تکرار می شود...
در زمانی که حرف زدن از مسائل به ظاهر خط قرمز ، امری نابخشودنی است... دیدن،شنیدن،تجربه کردن و ... تجارب ناخواستنی نیز اجتناب ناپذیر است....

از خودتان بیشتر بگوئید بیان اندیشه ها در دنیای مجازی تنها شانسی است که فرد به خاطر آن مجازات نمی شود....


این هم متن زیبائی که یکی از کاربران نوشتند که در اینجا می نویسم:


شیشه عشق شکست

و تو رفتی بی من

و به شب دل بستی

و به جان من قسم خوردی تو

که به گنجشک دلم

تیر جفا خواهی زد

من به عریانی خود خندیدم

من به تکرار گناه لغزیدم

و فرو افتادم بر سینه خاک

من به خاطر تو از خودم دور شدم

من به خاطر تو با همه جنگیدم

و گمانم این بود

به تو خواهم پیوست

من به رؤیایی که

تو در آن دور نبودی از من

دل بستم

و شمردم روزها ،ثانیه ها

ولی بیداری من

تلخ تر از مردن بود

همه وقت ناله من

لحظه های بی تو بودن بود

خوب میفهمم روزی

من در این خواب و خیال خواهم مرد

و تو همچنان در هوس عشق دگر

به دلم تلنگری خواهی زد

و به من یاد خواهی داد

فراموشی را

و به من یاد خواهی داد
بی صدا مردن را ...
+ نوشته شده در  ساعت 9 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

من ماه را دوست می دارم...

من ماه را دوست ميدارم


شغل من اين است که ساعتي پس از غروب ،


غروب سرخ ، غروب پرغم ،


يک غروب ديگر بي تو ،


بنشينم و آسمان را بنگرم ،


بنشينم و ماه را نظاره کنم



و من ماه را دوست ميدارم ، نه به خاطر آن که زيباست


که زيبايي او بسي کوچک است در برابر تو


بلکه او را دوست دارم ، از آنرو که در بسياري از شبها تو را ديده است ...!



تو را ديده است و البته خجل شده است ،‌ که در برابر تو ، چه ناچيز ميدرخشد


و چه کوچک !


و چه بي نور!

 

+ نوشته شده در  ساعت 2 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

فاحشه دعایم کن...

برای تن فروشان پاک سرزمین گناه آلود...


آزادی

برابری

مساوات

در دنیای روسپیان این طور تعریف می شود:

شکست...

نبعیض...

حقارت...



برای رمز پیام بذارید


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  ساعت 3 قبل از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

چکامه ای برای شبهای بلند تنهائیم...

چکامه ای برای شبهای بلند تنهائیم...


این روزها و شبها هر بار اتفاق تازه ای برایم می افتد یک بار حرف رفتن است و یک بار عزم ساختن

و جالبتر اینکه رفتن خودش نوعی ساختن است و ساختن خودش نوعی رفتن

ماجراهایی که وقتی بهش فکر نمیکنم اعصابم را داغون میکند و وقتی که بهش فکر میکنم کورسوی امید در کنج دلم سوسو می زند

عجیب است که فکر کردن بهش خودش نیز مشکلیست...

با این وجود بیشتر و بیشتر در خود فرورفته ام گوئی عاشقی هستم که معشوقش برنگشته است...

گوئی کشاورزی هستم که در اوج نیاز ، کلاغ در مزرعه اش (این تنها سرمایه اش برای بقاء) دوستانش را به مهمانی مترسک دعوت می کند....

بسان دریانوردی شده ام که در جغرافیای اقیانوس ، کشتی پهن پیکرش بر دلتای کم عمقی لنگر انداخته است...

هرگز وجود حاضر غائب شنیده ای

من در میان جمع و دلم جای دیگرست...

در پس واژه ها گم شده ام و وقتی شروع به نوشتن میکنم ، رقص واژه ها به شکوه هرچه تمامتر در متن طبیعت کتاب قلم را به همسرائی دعوت می کنند...

امشب و دیشبها و شاید فردا شب ها در سردترین روزهای تبریز و در شبهای بلندش به آینده ای می اندیشم که بیمناکم می کند و فردائی انتظارم را می کشد که ناغافل دیروز بسان دریایی به امید شیرین شدن آب شورش از دست آب نبات کودکی ساده دل ، مشتاقانه لحظه ها را به ریسمان می کشیدم...

به کدامین گناه ، این سوخته دل ، بیش از این سوخته تر گردد...؟

شرایطی برای پیش آمده است دشمن باور نمی کند و دوست بیشتر....

همیشه رای به اختیار و آزاد اندیشی انسانها داده ام حالا نمیدانم در کدام مکتب سیاسی رای هایم را سفید حساب می کنند که اختیار و اراده ی تغییر را از من گرفته اند...

گویی تغییر ، تغییر کرده است...

آری !

همه ی اینها ، همه ی این بازیچه ها ، همه ی این لودگی ها ، طنزی تلخ را در ورای تئاتر تراژدی زندگیم را همچون سان سربازان شکست خورده ی آفتاب ، به پیش چشمان خسته ام به تصویر می کشد... تا به یاد آورم عهدی که تنها دلیل بودنم و نه زنده بودنم بود :

 در قاموس واژگان من شکست جایی ندارد مگر اینکه آن قاموس بشکند...
من اگرچه خسته و تهیدست شده ام و پشت امیدم همچون پیرزنانی چشم به راه فرزندان جنگ خویشتن ، خم شده است اما اراده ام ، همچون شمشیری صیقل خورده در آب آفتاب ، عزم خویش را برای انتقام از جنگ خویشتن که بهترین فرزندان این سرزمین را به دیار پستی و فراموشی کوچانده است ، جزم کرده است تا آخرین ضربات خویش را بر پیکرش فرود آورد
اما این حرف قدیمی همچون بغض کهنه ی گربه ای که در باران دنبال پناهگاهی می گردد بر دلم سنگینی می کند :
غم نان اگر بگذارد...

این متن را فی البداهه در تبریز نوشته ام و تحفه ایست هدیه ی درویش تقدیم به روح سرکش و پریشانم...

بدرود

+ نوشته شده در  ساعت 2 قبل از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

....

گاو ماما میکرد گوسفند بع بع میکرد(جدیدا هم که بزغاله ها شروع به فعالیت کردن) سگ واق واق میکرد و همه با هم فریاد میزدند : حسنک کجایی ؟ شب شده بود اما حسنک به خانه نیامده بود . حسنک مدت زیادی است به خانه نمی آید او به شهر رفته است و در آنجا شلوار جین و تی شرت های تنگ به تن میکند او هر روز صبح به جای غذا دادن به حیوانات جلوی آینه به موهای خود ژل میزند موهای حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست چون او به موهای خود گلت میزند دیروز که حسنک با کبری چت می کرد کبری گفت تصمیم بزرگی گرفته است کبری تصمیم گرفته حسنک را رها کند و دیگر با او چت نکند چون او با پتروس چت میکرد پتروس همیشه پای کامپیوترش نشسته بود و چت میکرد . پتروس دید که سد سوراخ شده اما انگشت او درد میکرد چون زیاد چت کرده بود او نمی دانست که سد تا چند لحظه دیگر می شکند . پتروس در حال چت کردن غرق شد برای مراسم دفن او کبری تصمیم گرفت با قطار به آن سرزمین برود اما کوه روی ریل ریزش کرده بود ریزعلی دید که کوه ریزش کرده اما حوصله نداشت ریزعلی سردش بود و دلش نمیخواست لباسش را درآورد. ریزعلی چراغ قوه داشت اما حوصله دردسر نداشت قطار به سنگ ها برخورد کرد و منفجر شد. کبری و مسافران قطار مردند. اما ریزعلی بدون توجه به خانه رفت خانه مثل همیشه سوت و کور بود . الان چند سالی است کوکب خانم همسر ریزعلی مهمان ناخوانده ندارد او حتی مهمان خوانده هم ندارد او حوصله مهمان ندارد . او پول ندارد تا شکم مهمانها را سیر کند. او در خانه تخم مرغ و پنیر دارد اما گوشت ندارد او آخرین بار که گوشت قرمز خرید چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت اما او از چوپان دروغگو گِله ندارد چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد .
+ نوشته شده در  ساعت 9 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

چارلی چاپلین میگوید:

چارلی چاپلین میگوید:

آموخته ام....


با پول مي شود خانه خريد ولي آشيانه نه، رختخواب خريد ولي خواب نه، ساعت خريد ولي زمان نه، مي توان مقام خريد ولي احترام نه، مي توان کتاب خريد ولي دانش نه، دارو خريد ولي سلامتي نه، خانه خريد ولي زندگي نه و بالاخره ، میتوان قلب خرید ولی عشق را نه

آموخته ام ... که تنها کسي که مرا در زندگي شاد مي کند کسي است که به من مي گويد: تو مرا شاد کردي

آموخته ام ... که مهربان بودن، بسيار مهم تر از درست بودن است

آموخته ام ... که هرگز نبايد به هديه اي از طرف کودکي، نه گفت

آموخته ام ... که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر به کمک کردنش نيستم دعا کنم

آموخته ام  ... که مهم نیست که زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد، همه ما احتیاج به دوستی داریم که لحظه ای با وی به دور از جدی بودن باشیم

آموخته ام ... که گاهي تمام چيزهايي که يک نفر مي خواهد، فقط دستي است براي گرفتن دست او، و قلبي است براي فهميدن وي

آموخته ام ... که راه رفتن کنار پدرم در يک شب تابستاني در کودکي، شگفت انگيزترين چيز در بزرگسالي است

آموخته ام ... که زندگي مثل يک دستمال لوله اي است، هر چه به انتهايش نزديکتر مي شويم سريعتر حرکت مي کند

آموخته ام ... که پول شخصيت نمي خرد

آموخته ام ... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگي را تماشايي مي کند

آموخته ام ... که خداوند همه چيز را در يک روز نيافريد. پس چه چيز باعث شد که من بينديشم مي توانم همه چيز را در يک روز به دست بیاورم

آموخته ام ... که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي ده

آموخته ام ... که اين عشق است که زخمها را شفا مي دهد نه زمان

آموخته ام ... که وقتي با کسي روبرو مي شويم انتظار لبخندي جدي از سوي ما را دارد

آموخته ام ... که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشق بشويم

آموخته ام ... که زندگي دشوار است، اما من از او سخت ترم

آموخته ام ... که فرصتها هيچ گاه از بين نمي روند، بلکه شخص ديگري فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد

آموخته ام ... که آرزويم اين است که قبل از مرگ مادرم يکبار به او بيشتر بگويم دوستش دارم

آموخته ام ... که لبخند ارزانترين راهي است که مي شود با آن، نگاه را وسعت داد


+ نوشته شده در  ساعت 9 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

زندگی یعنی...

زندگی يک اتاق با دو پنجره نيست...

زندگی هزاران پنجره دارد...

يادم هست روزی از پنجره نااميدی به زندگی نگاه کردم،احساس

 کردم می‌خواهم خودکشی کنم...

يادم هست روزی از پنجره اميد به زندگی نگاه کردم،احساس کردم

می‌خواهم دنيا را تغيير دهم...

يادم هست روزی از پنجره مهربانی به زندگی نگاه کردم،احساس

کردم همه را دوست دارم...

يادم هست روزی از پنجره دوستی به زندگی نگاه کردم،ديدم

انسان‌ها چه قدر خوب و دوست داشتنی هستند...

اما عمر کوتاه است...

من فرصت نگاه کردن از تمامی پنجره‌های زندگی را ندارم...

تصميم گرفته‌ام فقط از يک پنجره به زندگی نگاه کنم و آن هم

 پنجره عشق است...

همين پنجره برای من کافيست...

چون...

اين پنجره رو به خدا باز می‌شود...

هر روز می‌خواهم خدا را ببينم،با او حرف بزنم...

آن طرف پنجره خدا مرا می نگرد...

+ نوشته شده در  ساعت 8 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

آی آدمها

آی آدم‌ها كه بر ساحل نشسته شاد و خندانید!

یك نفر در آب دارد می‌سپارد جان.

یك نفر دارد كه دست و پای دائم می‌زند،

روی این دریای تند و تیره و سنگین كه می‌دانید.

...

آن زمان كه تنگ می‌بندید،

بر كمرهاتان كمربند،

در چه هنگامی بگویم من؟

یك نفر در آب، دارد می‌كند بیهوده جان قربان!

‌آی آدم‌ها كه بر ساحل بساط دلگشا دارید!

نان به سفره، جامه‌تان بر تن؛

یك نفر در آب می‌خواند شما را

 و موج سنگین را به دست خسته می‌كوبد،

.... 

ای آدم‌ها!

او ز راه دور این كهنه جهان را باز می‌پاید،

می‌زند فریاد و امید كمك دارد؛

آی آدم‌ها كه روی ساحل آرام در كار تماشایید!

موج می‌كوبد به روی ساحل خاموش،

پخش می‌گردد چنان مستی به جا افتاده بس مدهوش،

می‌رود نعره‌زنان. وین بانگ از دور می‌آید:

ـ «آی آدم‌ها»...

و صدای باد، هر دم دلگزاتر،

در صدای باد، بانگ او رهاتر،

از میان آب‌های دور و نزدیك

باز در گوش آید این نداها.

+ نوشته شده در  ساعت 2 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

چه دردناک است...

چه دردناک است که برای حذف اندیشه , صاحب اندیشه را حذف می کنند .

چه دردناک است که انسان های دردل شب می روند که برای همیشه از دیدن سپیده سحر محروم بمانند و کسی هم نیست که بپرسد چرا ؟

چه دردناک است که بقای انسانی یا موجودی در عالم وجود باید حتماَ به معنای نیستی دیگری باشد.

و چه دردناک است که ما بر سرنوشتی که برایمان رقم خورده است , حتی , حتی تاسف هم نمی خوریم .

+ نوشته شده در  ساعت 2 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  | 

دچار

 

دچار یعنی عاشق ؛

 

و فکر کن ؛

 

که چه تنهاست اگر که ماهی کوچک

 

دچار آبی دریای بیکران باشد....

 

 

+ نوشته شده در  ساعت 2 بعد از ظهر  توسط فواد احمدی  |